geçen yılın nisanına denk geliyor olmalı, bir cumartesi sabahı bisikletimi park edip yemyeşil çimenlerin üzerine öylece uzanmıştım. o gün hava şahane ve doğrusu keyfim de pek yerindeydi. bir buçuk saat aralıksız yüzmüş, kendime ödül dondurmamı kaşıklıyordum. tabi yine bir söğüt ağacının gölgesindeydim... ağacın dalları salınadursun, ben hasan dağını izlemeye koyulmuştum. üzerindeki karların azaldığını fark ediyordum, günbegün beyazlığını yitiriyordu. ağzımda dondurmamla oynaş

beceriksiz bir yalnızlık ile kalıvermişsin şehrin bir ücra yerinde sana ait olan ne varsa poşet poşet tutuşturulmuş ellerine gözlerinden mutlu yaz akşamlarının dalgaları geçiyor o akşamlar aklına düşünce yükün bugüne ağır geliyor dünün bugününe ağır... nerede olduğunu unutmuşsun ey yolcu, yeryüzüne bu ilk varışın mıdır? bu şiir belki bir masaldır bir öpüş- uykusuna dalmadan önce, hayata ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ karanlık çökeli olmuş epey vakit gece yarısını çoktan geçm

böyle buyurdu zerdüşt , orijinal ismi ile also sprach zarathustra, herkes için ve hiç kimse için bir kitap. okurlar arasında popülerliğini yitirmemiş, kültleşmiş bir eser. ancak bu popülerlik, onun kolay okunan ya da rahat hazmedilen bir metin olduğu anlamına gelmiyor. aksine, çoğu okur için yorucu, yıpratıcı ve yer yer okuruyla sert tartışmalara giren bir kitap. benim için de bu okuma süreci tam olarak böyleydi. zorlandım, sıkıldım, itiraz ettim, altını çizdim ve sonunda —

Bazı filmler sadece izlenmekle bitmez; zamanla içimizde bir yankıya dönüşür. The Godfather da benim için tam olarak böyle... Üç bölümden oluşan bu seride anlatılan yalnızca bir mafya ailesinin hikâyesi değil; insanın kendi içindeki ışıkla, vicdanıyla ve kaderiyle olan çatışmasının da hikâyesidir. Vito Corleone, İtalyan göçmeni bir ailenin Amerika’da kök salan lideridir. Gençliğinden itibaren çevresini zekâ ve incelikle inşa etmiş, otoritesini kaba güçle değil, stratejiyle k

& gnossienne: no.1 gönlümden kopardığım acılar gönlümden ağır çıkıyor bütün hassas terazilerde acıları ölçmek nedir ki onca sokağı olan bu kenti daha da durmaksızın yürümek dururken sokaklara sokulmak dururken tabelaları mesken bilip bir sokağın da benim olmasını dilerken veya mavi bir çocuk salıncağının en everest tepesinden dolunaya haykırmak varken yine de ağlamak allahım biraz daha ağlamak bu yaşam karşısında sıkıştırılmış bir kağıt gibiyim bunca insanın arasına oysa öyle

uzun zaman önceydi, belki çocukluğumun sonu. ilk defa o zamanlar dolaşmıştı bu kitabın satırlarında gözlerim, hatırlıyorum. ben daha birçok şey de hatırlıyorum aslında ama onlar şimdinin konusu değil, biraz bekleyebilir misiniz? belki çocuk olduğum o günlerde belki de balık olabileceğim fikriyle yanıp tutuşmuştum. beklemenin bir nihayeti olarak, o uçsuz bucaksız denizlerin içinde bir varlık olmak, o zaman da heyecan vericiydi, bugün de. hissettiklerimi hiç unutmam. kalbimin